’n Tong-in-die-kies hengellied oor daardie visstories wat langs die water al hoe groter word.As klein seuns langs die dam hoor hulle hoe ’n dronk hengelaar vertel van sy monster-vangs.“Vyftig kilogram!” word met elke vertelling groter, wilder en nóg minder geloofwaardig.Selfs die stok, katrol en skepnet kry later ’n heldeverhaal van hul eie.Tot ’n onskuldige vraag vir Pa die hele hengeltradisie perfek opsom.Pa se antwoord kom met die wysheid van iemand wat al baie visstories gehoor het.“Seun… party mense vang nie vis vir die sport nie — hulle vang vir die storie.”
LYRICS
As klein seuns langs die dam gesit met goedkoop stokke in die hand, tussen die gras waar vet beeste wei, ver weg van dorp se band. Krom hoede en brooddeeg wat as aas moes dien, altyd van die hoek af geval nog voor die vis dit kon sien. Die son was al lekker warm, die gras lank en hoog, Pa se koffie fles langs die kampstoel, geen een se keel ooit droog. Daardie middag kom ’n dronk hengelaar nader geslinger en krom, vertel van ’n monster vis so groot, dat sy hele rug krom kom. “Vyftig kilogram!” roep hy hard, met hande wyd uitmekaar, “Vyftig kilogram!” en elke keer raak hy groter, sowaar. Hy vertel van die stok wat gehardloop het, die katrol wat amper breek, hoe hy met een skep van die net die dam se water amper leeg. “Vyftig kilogram!” roep hy hard, met hande wyd uitmekaar, “Vyftig kilogram!” en elke keer raak hy groter, sowaar. Toe hy later wegstap terug na sy kampstoel se rigting, vra my broer vir Pa so stil: “Vyftig kilogram!” roep hy hard, met hande wyd uitmekaar, “Vyftig kilogram!” en elke keer raak hy groter, sowaar. “Pa… hoekom vang mense vis as dit hulle laat lieg?” Pa het net sag gelag, daai soort lag wat alles weet, van mense langs die water wat stories groter as die waarheid meet. Hy vat nog ’n slukkie koffie en kyk oor die dam so stil, toe sê hy: “Seun… party mense vang nie vis vir die sport nie… hulle vang vir die storie.” 🎣 Vyftig kilogram… Vyftig kilogram… Elke keer groter, sowaar…
